Dag 2: Miami

Hotel: Homewood Suites by Hilton Miami - Airport West  Aantal miles gereden:  58 miles Hoogste temperatuur vandaag: 92 °F

De kinderen hebben allemaal goed geslapen, in tegenstelling tot ons. Ik zat in mijn hoofd met de bagage, en ook owv de jetlag was ik om 5 uur echt klaarwakker. Een goede douche deed snel wonderen. Tegen 6 uur was iedereen op, zodat we om 7u al aan het ontbijt zaten met roerei, bagels, yoghurtjes, cornflakes ed.

Ik had vannacht ook wat online gezocht naar verloren bagage en was op een website gekomen waar je je verloren bagage kon traceren. Helaas kregen we de melding dat ons aangiftenummer foutief was!?  Dan maar gebeld naar het telefoonnummer dat erbij stond, dat ook niet werkte. Uiteindelijk toch binnen geraakt en toen kregen we een mevrouw aan de lijn die bijna geen Engels sprak. Ze kon ons wel het juiste aangiftenummer geven. Waarom hadden ze dat veranderd? Verder wist ze niet veel te vertellen. De bagagelabels waren gekleefd op de boardingpass van Marie-Laure, dus staat de verloren bagage op haar naam. Zij mag via creditcard voor 100$ dingen kopen die ze snel nodig heeft. Euuh, en de andere 4 dan? Dat wist ze niet. En dat Marie-Laure minderjarig is en dus niet zelf kan betalen, hoe gaat dat dan? Wist ze ook niet....Na 20 minuten waren we dus niet veel verder.
We vertrokken maar op pad dan. Meer konden we toch voorlopig niet doen.
Als eerste stond de wijk Little Havanna op het programma. Hier wonen nog steeds Cubanen die Cuba destijds ontvlucht zijn.We liepen wat rond op de hoofdstraat, en zagen zo oa een oude man niet anders doen dan sigaren rollen van opgedroogde tabaksbladeren. Als je dat een ganse dag moet doen...
We kopen alvast een eerste souvenir: een sigaar natuurlijk! 

Ook hebben we een beetje rondgelopen in het Maximo Gomez Park, oftwel Domino park, waar men heel de dag domino speelt.

Het was nog maar10 uur toen we daar toekwamen, maar zodra we uit de auto waren, droop het zweet ons al af. Nochtans is het hier niet zo warm, we zijn veel heter gewoon. Het is de vochtigheid echter die in de lucht hangt, die je zo een klampig gevoel bezorgt. Het is puffen en zweten.
Daarna zijn we naar het Barnacle Historic Statepark gereden. Het is niet zo'n groot park, maar wel een mooi. Allemaal bomen dicht tegen elkaar waar je onderdoor kan wandelen. Er hangt een bord dat er extreem musquitogevaar is, en Victor en ik worden al direct gestoken. Wat jeukt dat zeg!

In het park staat een huis van een botenmaker, die een echt boothuis had in zijn tuin. Wat woonde die man daar mooi zeg!  Zijn tuin loopt op het einde af in zee.

Daar zien we goed de wortels van de mangrovebomen. Het is een apart zicht.

We krijgen ondertussen allemaal al wat honger en kopen een doos donuts in de supermarkt, waar we meteen ook al Deet kopen tegen de muggen en een anti-jeukmiddel.
Als we buitenkomen begint het te onweren. Het duurt exact 5 minuten, maar het is heel heftig. We eten de donuts dus maar in de auto op, terwijl parking onderstroomt.

Daarna rijden we naar Miami Beach, waar veel rijken wonen. Dat zie je van ver als je over de brug rijdt die toegang geeft tot het grote eiland. Ze hebben bijna allemaal een jacht liggen in hun achtertuin en hun huizen zijn om ter grootst. Op voorhand hadden we gevonden waar Shakira woont, en inderdaad, we herkennen het meteen. Er staat een groot hekken voor, maar je ziet zo dat het reusachtig is. Alles is spierwit, tem de dakpannen toe, en dat schittert in de zon.

We zien ook nog het huis van Matt Demon waar de huishoudster (denken we) net binnenrijdt, en later kunnen we net parkeren voor het huis van Versace. Dat herken je zo nog uit de boekskes, van toen hij daar vermoord is.

We trekken er, zoals bijna iedereen die passeert, wat foto's en lopen dan tot op het strand zodat we de oceaan zien.

Op weg daarnaartoe moeten we door een smalle doorgang en we zien een zwarte slang van zeker een meter lang het padje oversteken: brrr!!!!We waren te hard geschrokken en dus te traag om een foto te nemen :(
Al dat ondegierte, is niks voor mij en Victor. Het is hier wel overal mooi groen, en de palmbomen overal geven een prachtig beeld, maar ik maak me nu al zorgen over wat de rest nog zal brengen...
Miami is wel verrassend groot en je hebt dikwijls een mooi zicht als je zo in de auto zit. Je ziet bijna overal water omgeven door golfterreinen en palmbomen, en dan moderne hoge buildings eromheen. Zo zagen we ook van waar ongeveer de leader van CSi Miami is opgenomen.

Daarna zouden we op 20 minuutjes bij de Walmart moeten zijn, dichtbij ons hotel, maar door grote files doen we daar meer dan een uur over. Het moet dus snel gaan in de Walmart en natuurlijk is de schoenmaat van M-L en mij er net niet. Net op tijd vinden we elk een paar dat 'verkeerd' hangt, maar voor ons toch past. Luc en Victor kiezen elk een zwemshort uit, M-L moet tevreden zijn met de enige bikini in haar maat...
We nemen ook broodjes mee voor picknick morgen en overmorgen, zodat we wat verder kunnen.Wat is het hier toch heerlijk mega groot allemaal! En zoveel keus!

We rijden snel naar het hotel waar we avondeten krijgen aangeboden. Het is preisoep, en warme pasta met een salade erbij. Het is erg lekker. Valiezen zijn er niet gebracht vertelt men ons aan de receptie....
Terug in de kamer check ik direct de status van de valiezen: "tracing continues, check back later" staat er te lezen. Ze weten dus nog steeds niet eens waar ze zijn....
Ik begin met de blog te typen, de kinderen zitten wat op fb en ipad.
Morgen vertrekken we naar Key West, het meest zuidelijke punt van de Verenigde Staten.