Dag 18: Atlanta

Hotel: Homewood Suites by Hilton Atlanta-Peachtree Corners Aantal miles gereden: 59 miles Hoogste temperatuur: 94 °F

Na een lekker ontbijt deze morgen, met nog eens een wafel, vertrokken we vandaag voor een dagje Atlanta. Bleek eerst dat de manager van het hotel hier familie heeft in België en ze toonde trots foto's bij het atomium waar we braaf naar kijken met de nodige 'that's nice' enz erbij...
Het was op de weg al heel druk. Atlanta is de drukste stad die we al bezocht hebben in Amerika, op de weg zelfs drukker dan NY.

We waren al om 9.20u bij de National Historic Site Martin Luther King, waar de eerste tour van zijn geboortehuis pas begon om 10u. De volgende beschikbare tour was al om 15u. Maar gelukkig voor ons hadden ze er een extra ingelegd om 10.30u vandaag. Dus daarin konden we mee. Dat kwam heel goed uit! De kinderen deden weer mee aan het junior ranger programma. We stapten door een tentoonstelling in het VC zelf. Dan was het buiten te doen. We kwamen voorbij het graf van ML King en zijn vrouw. Ze liggen heel vredig op een eilandje begraven, omgeven door een rechthoekig watergedeelte. Het ligt vrij, iedereen kan er langs lopen. Er worden afwisselend zijn speech 'I have a dream' gespeeld en mediterende muziek. Het was er heel mooi, en het grote graf van witte marmer blinkt in de zon.

Dan stapten we verder naar zijn geboortehuis. Er mochten telkens maar 15 mensen mee met een groep, en bij ons waren allemaal kleine negertjes die een of ander zomerkamp deden met hun kerk. Zo schattig en vooral braaf dat die waren! De gids kon heel levendig vertellen. We zagen alle kamers van het comfortabele huis, incl de badkamer en de keuken, en natuurlijk de slaapkamer waarin hij geboren is. Heel leuk dat we die tickets hadden! Ze vertelde ook aangrijpende dingen, zoals dat hij beste vrienden was met hun overbuurjongen. Op een dag moesten ze naar aparte scholen en mochten ze elkaar niet meer zien. Daarom zwaaiden ze naar elkaar vanaf de bovenverdieping. Zo triestig.

Na de tour van ongeveer een uur, hebben we nog gewandeld langs de omringende huizen. Die zijn allemaal hersteld zoals in de tijd van toen, om je een goed beeld te geven van hoe ze leefden.
We zagen ook nog de originele brandweerauto van toen, die een belangrijke rol speelde in de gemeenschap. En uiteindelijk bezochten we ook nog de kerk, de Ebezener Baptist Church, waar ML King, zijn vader én grootvader pastoor geweest zijn. Hij heeft er de mis gedaan tot in 1968! Dat is niet zo lang geleden hé!  Het was echt fascinerend allemaal.

Als afsluiter hebben de kinderen nog eens hun eed als junior ranger afgelegd en zijn ze weer een badge rijker.

Het was inmiddels al middag, dus hebben we in de auto gepicknickt die in de schaduw stond en waar het nog redelijk fris was.
Daarna zijn we naar de Federal Reserve Bank gereden. Atlanta is echt heel groot, je kan niet alles te voet doen. Maar als je  een zijstraat inrijdt, vind je snel parking via een parkeermeter. Dat deden we dus. We kwamen voorbij een bewaker en die zei al dat we onze paspoorten moesten laten zien als we binnen wilden. Dus even uit de auto gehaald en we konden verder. Het gebouw waar het Amerikaanse geld gemaakt wordt is heel groot en spierwit en blinkt in de zon.

Binnen moesten we door een veiligheid zoals op de luchthaven, maar we hadden enkel het fototoestel bij. Dat moesten we afgeven, onze paspoorten laten zien en dan moesten we ons fototoestel opbergen in een gratis locker. Daarna mochten we binnen. Wat was dat cool zeg! Eerst moesten we door een gang met video's die uitlegden wat de FRBank eigenlijk doet, en hoe ze werkt. We zagen alle soorten dollarbriefjes hangen.Zo hingen er 12 van elk 100000$!! Daar hing wat geld bijeen zeg!  Nu de creditcard er is, worden die briefjes wel niet meer gedrukt.
Op het einde konden we kijken in de fabriek zelf. We zagen mensen oude briefjes in een machine steken, die ze ofwel versnipperde ofwel in pakjes deed, die die meneer dan weer in een zak moest doen. Dagelijks wordt er hier 35 miljoen dollar versnipperd!

Verder gebeurt alles met robots. Dat zijn een soort karretjes, die geld vervoeren, in een kluis brengen, geld transporteren van de ene naar de andere zaal enz. We zagen ze dan ook rijden in de gang, net voor ons. De deur van de kluis was zelfs net geopend!  Wat een dikke stalen deuren zijn dat zeg! Er reed een karretje gewoon binnen, zette dat geld af, reed weer weg en parkeerde zich op een ander plaats in die kluis. Het was supercool! Niet veel mensen weten dat dit te bezoeken is blijkbaar, want er was niet veel volk.
Daarna reden we naar het mogelijke huis van Justin Bieber. De meisjesbeliebers hier waren al in form, maar het huis bleek zo klein (een halfopen woning), dat we niet kunnen geloven dat hij daar werkelijk woont.  Charlotte is zelfs gaan vragen in de buurt of hij daar wel woont, maar die mensen wisten het niet.

Als laatste vandaag bezochten we een heel grote Hindutempel. Die ligt daar, zomaar ineens, tussen winkelketens. Heel raar, maar we mochten via een slagboom binnen om hem te bezoeken.We moesten onze naam zelfs zeggen!?
Na een bepaald punt mochten we jammer genoeg geen foto's trekken, en een Indier liep voortdurend achter ons om ons te controleren. Ondanks dat het complex megagroot is, had hij niks anders te doen, want wij waren daar helemaal alleen.

Om binnen te mogen in de tempel moesten we onze schouders en benen bedekken, zoals in een moskee. Dat leverde natuurlijk weer een grappig zicht op. Binnenin was hij echt wel prachtig! Allemaal lichtjes en zuilen uit marmer volledig gegraveerd met fijne krulletjes en inkepingen. Net zolas het in India echt gemaakt wordt.
We vragen ons af of de Indische gemeenschap hier zo groot is, dat zij zo'n complex nodig hebben om hun goden te vereren?  We wandelen terug naar buiten en stappen, helemaal alleen, rond het ganse complex met vijver ervoor.

Daarna kopen we nog een brood voor morgen in de supermarkt ertegenover en rijden naar het hotel terug.
Daar zoeken de kinderen het huis van J Bieber op (ze merken dat het niet zo gemakkelijk zomaar ineens te vinden is).  Ze vinden wel dat het adres juist was en dat hij naar daar verhuisde met zijn mama vooraleer hij beroemd werd.  Ik begin de blog te typen. Rond 18u gaan we eten in het hotel. Het is speciaal vandaag, maar toch erg lekker. Het is weer eerst gevarieerde sla, en daarna aardappel in de schil met broccoli in kaassaus en boontjes.  Als dessert krijgen we bij de koffie en chocomelk weer een heerlijk warm cookie!

Tijdens het eten onweert het heel erg, maar daarna willen de  kinderen toch nog graag zwemmen. 'Het is net cool in de regen!' Wij blijven binnen, doen wat administratie in orde, douchen enz.
Als de kinderen ook gedoucht hebben, kijken we weer naar het vervolg van V.  Het wordt al een gewoonte, maar het blijft dan ook spannend!
Morgen weer een gans dagje downtown Atlanta.