Dag 9: Clearwater - Tarpon Springs – Tallahassee

Hotel: Homewood Suites by Hilton Tallahassee Aantal miles gereden: 302 miles Hoogste temperatuur: 98 °F

Zoals gewoonlijk zijn we weer om 7.30u opgestaan. Het ontbijt bestaat dit keer o.a. uit gebakken aardappels en een soort gehakt met groenten onder. We krijgen het niet binnen. We doen dus weer solidair met Victor en eten toast en cornflakes. Luc waagt zich aan een taartje met spek en eieren op dat heel lekker blijkt te zijn. Daarna maken we de valiezen weer en sorteren al wat we kunnen. We hebben toch al aardig wat  extra gerief erbij, het wordt tijd dat we onze extra lege tas hebben : )

Luc begint toch maar antibiotica te slikken die we mee hebben. Hij hoest erg, en zijn neus is ofwel verstopt, ofwel loopt hij. Bovendien heeft hij een stijve nek, maar aangezien ik al eens lelijk gevallen ben in Miami (ben ik zelfs vergeten schrijven denk ik, niet erg) hebben we zelfs daar ook al zalf voor.

Bij het uitchecken mogen we bellen naar het hotel in New Orleans om uit te leggen dat ze valiezen voor ons gaan brengen.

Nog een beker fris water en koffie mee in de auto en we kunnen op weg.

We rijden naar Tarpon Springs. Dat is een Griekse enclave waar ze sponsen uit zee halen en laten drogen. Het is er gezellig om te wandelen. Charlotte vertelt ons hoe het echt zit met die sponsen want zij heeft dat geleerd op school (en blijkbaar goed opgelet). Het zijn eigenlijk gewervelde dieren die zich vasthechten aan de bodem van de zee. Ze beschikken over regeneratievermogen, dus ze groeien terug aan. Het is heel raar. Je moet ze om lang te bewaren af en toe nat maken en moet ze uitknijpen ipv uit te wringen. We kopen voor elk eentje als souvenir, het is wel iets speciaals. Het zou hier de grootste plaats in de wereld zijn waar ze leven.

Er zijn enkel Griekse restaurants, heel raar zo in Amerika!

We moeten volgens de Tom Tom nog 6 uur rijden, dus we vertrekken maar weer. We stoppen bij de subway voor een lekker broodje. Marie-Laure en Victor nemen samen een broodje tonijn maar willen allebei andere groenten 'op hun kant' van het broodje. Ik wil de uitleg doen, maar moet eerst mijn eigen broodje bestellen, maar M-L heeft ondertussen alles zelf uitgelegd. 11 jaar, ik ben er toch wel fier op! Alleen doet de vrouw aan de kassa vreselijk lastig. Ze kan duidelijk niet rekenen en blijft maar zeggen dat zij wel juist is. Echt ergerlijk. Na met handen en voeten alles uit te leggen en te tonen wat we gekocht hebben, past ze de rekening aan. Het was duidelijk haar dagje niet.

Daarna zetten we de lange rit verder. Op de weg komen we zo veel stoplichten tegen, dat dit niet vol te houden is. We maken dan maar een grote  omweg naar de autostrade, maar winnen daar toch direct een uur tijd mee! De Tom Tom stuurt ons naar ons gevoel wel erg raar, maar volgens het kompas op de iPhone kunnen we het mooi volgen hoe we rijden. Wat een leuke app is dit!

Het is op sommige plaatsen erg druk, en er wordt zowel links als rechts voorbijgestoken. Soms is het echt een spelletje precies. Er zijn dan ook nogal wat auto's die halsstarrig links blijven rijden en daardoor al de rest ophouden. We komen ook enkele vrachtwagens van FedEx tegen: zouden onze valiezen daar echt ergens inzitten? Of zouden ze met het vliegtuig naar New Orleans gebracht worden? Het is anders wel heel ver rijden, en op één dag eigenlijk niet doenbaar.

We stoppen rond 16u bij een McDo voor een verfrissend ijsje.  Ongelooflijk toch dat je voor 99c zo'n ijsje kan eten en dan nog helemaal in chocolade gedipt ook:  mmmmm!

Het landschap onderweg verandert naargelang we meer noordelijker rijden. De poelen langs de weg zijn niet meer te zien en ook de palmbomen verdwijnen langzaam uit het zicht.

Het is een hele warme dag en tegen 17u krijgen we dan ook weer een enorme bui over ons. Lastig om in te rijden, maar we zitten tenminste binnen.  Soms zie je wel niks voor ogen, en dat is letterlijk NIKS!

We komen rond 17.30u toe in het hotel. We hebben weer een mooie kamer met aparte slaapkamer en omdat het een weekdag is, wordt er ook avondeten aangeboden. We besluiten eerst te gaan eten vooraleer we alles uitladen. Het is erg lekker: saladbar met gepaneerde kip, lookbroodjes, American potatoes en drank naar keuze.
Daarom vinden we dit dus de beste hotelketen ooit! We genieten van het eten, terwijl het buiten stortregent.

Daarna nemen we enkel uit de auto wat we nodig hebben, want dit hotel is eigenlijk maar om de afstand te overbruggen naar New Orleans. We zetten de blog online en kijken nog wat afleveringen van V: het wordt heel spannend!
Morgen wordt een echte rijdag, de enige dag deze vakantie dat we echt niks gaan doen. Maar dat heb je in Amerika met die grote afstanden. Hopelijk zit het weer wat mee, dan is rijden hier eigenlijk helemaal geen straf.