Dag 30: Miami – Brussel

Vlucht: 8 uur 15 min - 1u20 min wachten in Lissabon - 2 uur 40 min Aantal miles gereden: 6 miles

Eindelijk eens tijd gevonden om het laatste deel van de blog toe te voegen. De tijd gaat snel als je weer thuis bent, zeker als je direct overvallen wordt door een heleboel administratieve dingen te regelen. We waren weer op ons gewone uur opgestaan. Iedereen was redelijk moe, want we hadden gisteren nog tot laat gekeken naar Touch.  Hopelijk konden we dan in het vliegtuig wat sneller in slaap vallen, want het zou  weer een lange dag worden.
We begonnen de grote valiezen in te pakken, zodat die niet meer open moesten. Het was toch weer herorganiseren, want alles had ondertussen zijn vaste plaats gekregen. Omdat er geen vloeistoffen mee mogen in de handbage, was het weer kijken waar we wat konden steken.
Dan gingen we ontbijten en we namen onze tijd om de laatste keer eens lang aan tafel te zitten.
Ik ging nog even vragen of we echt om 12u de kamer moesten verlaten, en nee hoor, spontaan zei de vrouw me dat we tot 13u konden blijven. Superhandig, dan konden we rechtstreeks naar de luchthaven rijden! Nog een pluspunt bij voor dit hotel.!
We bakten nog een wafel om mee te nemen, zodat we toch iets hadden om te eten, mochten we honger krijgen onderweg.
Daarna ging het inpakken verder. Zelfs de frigobox en alle colaflesjes van bij 'World of Coca Cola' kregen we ingepakt.  Het was enkel hopen dat ze niet braken...
Alles werd nog eens deskundig nagewogen, hier en daar nog wat verstoken voor het gewicht, maar we waren toch snel klaar.
Om half twaalf waren we helemaal klaar, en hebben we naar de allerlaatste aflevering van Touch gekeken.
Anders zou het er toch niet meer snel van komen, en ja, het was dan ook dé ontknoping natuurlijk!
Om half één aten we nog een yoghurtje, dronken nog wat en dan was het uitchecken en naar de luchthaven.
We vonden goed de weg naar de autoverhuur. Het stond prima aangegeven. Het gebouw is 4 verdiepingen hoog, echt groot.

We gaven de auto zonder problemen af, maar om het geld van de olie terug te krijgen, moesten we langs het kantoor passeren zeiden ze ons.
We vonden 2 lege karretjes voor de bagage, lekker handig.
Met de karretjes gingen we dan naar het 4de verdiep, waar het kantoor van National gevestigd was. We kregen zonder problemen de olieverversing terug betaald. Wat gaat dat toch allemaal prima in Amerika.
Via een treintje raakten we daarna aan de terminal  van de luchthaven zelf, die ontzettend groot is. We moesten heel wat kilometers afleggen!

Uiteindelijk was TAP zelf helemaal op het einde van de gang gevestigd, verder konden we niet meer stappen.  Er stond zelfs niemand aan te schuiven! Er liep wel een man rond die niet anders deed dan alle valiezen verticaal op de weegschaal te zetten, ze wogen daardoor iets meer dan wij gewogen hadden. Mmaar het was nog net ok. We vreesden echter al voor de colaflesjes: hoe die man ermee smeet...

We aten nog een banaan en dan ging het door de security, waar we weer gecontroleerd werden.  Dat is toch altijd een heel gedoe, en om dan 5 trolleys terug bij elkaar te krijgen, je weer deftig aan te kleden enz...niet zo leuk.
We kwamen toe bij de gate, toen het net boardingstijd was. Maar dat ging daar traag!!!! De organistie van in het vliegtuig stappen kon niet onefficiënter gebeuren. Maar moeilijk gaat ook, want uiteindelijk zat iedereen in het vliegtuig. We hadden een goede plaats, net voor de vleugel. Die hadden we 48uur geleden al online bepaald.

Deze keer hadden we touchscreenschermpjes waarmee we naar tv series, films en muziek konden luisteren. Er was echter niet zo veel op dat we willen zien, dus we speelden wat spelletjes. Dat was wel cool, want we konden tegen elkaar spelen!

Ze kwamen 2 keer rond met eten. De eerste keer was het warm (pasta of kip), met broodje erbij, een grieks slaatje en een brownie als dessert erbij. Wat smaakte het weer, ook al omdat het weer ijzeren bestek was, geen gedoe met plastieken messen.

Voor we landen krijgen we ook nog een ontbijt, een dubbel belegde boterham met een fruitslaatje erbij.
We landden op tijd in Lissabon, na niks geslapen te hebben. Het was voor ons gevoel veel te vroeg om te slapen.
In Lisssabon moesten we weer heel de controle door van de veiligheid, nog veel strenger dan in Amerika. Echt belachelijk hoe ze mensen hier behandelden. Iedereen kwam immers van een andere vlucht, dus was al eens gecheckt.

We kwamen ook hier tijdig toe aan de gate, waar we een kwartier te laat opstegen. Het deed weer raar om Nederlands te horen. We moesten weer opletten wat we zeiden :)
Ook op deze vlucht kregen we een ontbijt: een pistoletje en een croissant. Ondertussen waren we wel doodmoe. We konden niks slapen, want het was al licht buiten en wij zaten midden in de nacht naar ons gevoel.
Na de landing weer geen controle in België, direct naar de bagage gewandeld dus.
En ja hoor, al snel zagen we alle koffers!
Opa en nonkel Maarten kwamen ons zoals gewoonlijk weer ophalen (nog eens bedankt!) en brachten ons naar oma die een gevarieerde frisse maaltijd had klaar gemaakt.

Het smaakte heerlijk en we werden er weer wat wakkerder door ook. De kinderen speelden nog wat met de nichtjes en neefje die ook op bezoek waren.
Daarna vertrokken we naar ons eigen huis.
Toch altijd spannend hoe alles er nog uitziet na zo'n tijd....
Iedereen hielp nog mee om alles uit te laden, zodat tegen 's avonds al de was al gesorteerd was en de rest van het gerief alweer op zijn plaats thuis gelegd was.
We aten nog een boterham en toen kroop iedereen doodmoe zijn bed in.
De kinderen bedankten ons nog eens voor zo'n leuke reis, dat deed wel deugd. Het zit er weer op, we kunnen alweer dromen over een volgende!