Dag 17: Nashville – Lynchburg - Atlanta

Hotel: Homewood Suites by Hilton Atlanta-Peachtree Corners Aantal miles gereden: 285 miles Hoogste temperatuur: 94 °F

Het was al 2 dagen geleden dat er iets 'speciaals' gebeurd was, dus het werd alweer tijd voor het volgende. En zo gebeurde het dat het vannacht Lucs beurt was om over te geven. Heeft hij iets verkeerd gegeten of gedronken gisteren? In elk geval heeft bijna niemand daardoor veel geslapen. Het goede nieuws: tegen de ochtend voelde hij zich prima. We vertrokken na een naar onze huidige normen, matig ontbijt naar Lynchburg. Onderweg kwamen we een Walmart tegen waar we vers brood en aardbeien kochten, en ook nog goedkoop tankten. Onderweg zagen we veel boederijen met typische witte hekjes zoals je in films vaak ziet. Niet dezelfde als in Pennsylvania die allemaal graansilo's hebben, deze hebben koeien.

Iets voor half twaalf kwamen we bij Jack Daniels toe. We kregen gratis tickets voor de tour die direct zou beginnen. Dat duurde echter toch nog 30 minuten. We werden met een busje naar het verste punt van de brouwerij gebracht en vandaar ging het te voet terug gedurende 75 minuten met een gids. Die was naar onze normen wat overdreven enthousiast, we bleven dus wat achteraan hangen zodat we betere foto's konden trekken. Het was wel heel interessant. We zagen het oude bureau van Jack Daniels, en de bron waaruit ze water halen. 

Hij is trouwens erg tragisch om het leven gekomen. Hij kreeg zijn kluis niet open (zie foto), was daardoor zo gefrustreerd dat hij er een schop tegen gaf. Daardoor brak hij zeen teen en had hij een wonde die infecteerde. Uiteindelijk moest zijn been afgezet worden en is hij daaraan gestorven.  Hij was ook erg klein, Victor is nu zelfs al groter dan hem. Dat kon je zien op een foto op ware grootte die er hing.

Maïs wordt geleverd in vrachtwagens van de vele landbouwbedrijven in de buurt. Die kopen op hun beurt weer de gegiste maïs op als voedsel voor hun dieren. Die gisting duurt trouwens 6 dagen en stinkt verschrikkelijk. Het is pure CO2 dat je inademt.  Een kenmerk van JD is dat hij door houtskool gedruppeld wordt om van de olie af te raken die in de maïs zit. Die houtskool maken ze zelf door houten plankjes speciaal te stapelen als een kubus en dan per 4 kubussen in brand te steken. En waarmee doen ze dat? Inderdaad, met hun eigen whisky. Haha! We mochten overal binnen in de productieruimtes. Bij de cilinders met houtskool in, hield ze het deksel omhoog en moesten we goed inademen. Ja hallo, precies of je dronk een grote slok JD. De kinderen moesten er van beginnen hoesten, zo straf spul!

Als de whiskey klaar is, wordt hij in vaten gegoten die ze alweer zelf maken. Ze verkopen trouwens de gebruikte vaten aan William Lawsons :)
In die vaten (er liggen er 60000!) blijft hij 4 jaar rijpen en dan wordt hij in glazen flessen gebotteld. het was mooi om tussen de vaten te lopen, en daarna de band te zien waarop ze gevuld werden en van etiketten voorzien.

Op het einde kregen we géén whiskey aangeboden, want dat is verboden in de staat Tennesse, maar wel een lekker glaasje heerlijke ijskoude limonade. Er was eens geen giftshop ofzo, je kon enkel de whiskey zelf kopen. Die was volgens ons duurder dan in België, dus we lieten hem maar staan.
We hebben dan in de schaduw gepicknickt aan een tafel voor de gebouwen, dat was ook erg leuk.

Daarna begon de lange rit naar Altanta. De Tom Tom gaf 4 uur aan, maar uiteindelijk hebben we er 3u45min over gedaan.  De weg was volledig autostrade, waarbij ze weer kris kras reden. Ik zit hier nooit op mijn gemak, maar het is hier blijkbaar de gewoonte. Vrachtwagens rijden soms zelfs uiterst links zodat iedereen hen rechts voorbij steekt. Af en toe rijden we ook behoorlijk door bochten en door heuvelllachtig groen landschap. In Atlanta zelf hebben we even file, maar uiteindelijk verliezen we niet veel tijd.
Het hotel is weer prima, net zoals in Memphis, en voorlopig werkt de airco nog ;)
We kunnen direct eten, wat we dan ook doen. Op het menu staat als voorgerecht weer gevarieerde sla met warme broodjes, en daarna warme kippereepjes met wortels, broccoli en bloemkool en witte rijst. Het smaakt ons allemaal!

We krijgen van de vrouw achter de balie ook nog warme cookies. Wat een lekker dessert bij een warme tas koffie of chocolademelk.
De komende dagen zorgen we in elk geval dat we hier tijdig zijn, zodat we weer het eten kunnen meepikken.
Terwijl de kinderen alles uitpakken en een plaats geven, doen Luc en ik de blog en foto's.
Daarna kijken we weer na een V en gaan allemaal tijdig ons bedje in.
Morgen moeten we extra vroeg opstaan om tickets te kunnen bemachtigen voor het geboortehuis van M.L King.