Dag 1: Brussel – Lissabon – Miami

Hotel: Homewood Suites by Hilton Miami - Airport West Vlucht: 2 uur  45 min - 2u wachten in Lissabon - 9,5 uur Aantal miles gereden: 13 miles Hoogste temperatuur: 87° F

Dag 1 

Om 2.15u ging de wekker af deze morgen. We hadden bijna niks geslapen, dus een tas koffie om wakker te blijven konden we wel gebruiken. Opa en nonkel Maarten waren zoals gewoonlijk weer stipt op tijd om ons met 2 auto's naar Zaventem te brengen. BEDANKT! We hebben dit jaar twee reistassen minder mee dan vorig jaar, zodat we er één lege extra meegenomen hebben, en in de andere de frigobox van vorig jaar gestoken hebben. Moeten we die alvast niet nieuw kopen. Hoe we dat geflikt hebben met zo weinig bagage snap ik nog steeds niet.  Als we plots iets missen  zullen we het wel merken zeker?! Na een tijdje in de file te staan aan de luchthaven zelf, moeten we ook nog in een lange rij wachten om onze bagage af te geven. Blijkbaar zijn wij één van de enigen die thuis al ingecheckt hebben. Het gaat wel vlot aan de security, waar we bijna direct doorheen zijn. Dan is het wachten aan de gate. Er zijn nog geen winkels open om wat leesvoer te kopen, daar hadden we nochtans een beetje op gerekend....We vertrekken uiteindelijk een kwartier te laat naar Lissabon. We krijgen een klein ontbijt, maar het smaakt lekker en het doodt de tijd.

We hebben een beetje gelezen en de tijd ging nog snel voorbij. Uit het raam zagen we mooi de Pyreneeen liggen. We vlogen ook een rondje boven Lissabon zelf, waarbij we vele dingen herkenden. Leuk! In Lissabon moesten we meer dan een kwartier stappen om bij onze gate te komen, de allerverste van de luchthaven. We hadden 2 u de tijd, dus ruim voldoende. We moesten gelukkig niet weer door de security. Er waren 2 wachtruimtes. De eerste was veel te klein voor zoveel mensen, maar we mochten bijna direct naar de andere ruimte. Luc werd eruit gepikt voor een uitgebreide controle, maar uiteraard hadden wij niks verboden mee.

Tot alle passagiers door deze controle waren, duurde het nog meer dan een uur. We stegen dan ook op met 30minuten vertraging. Het vliegtuig was een beetje oubollig vonden we. We hadden wel eigen schermpjes, maar moesten op elk kanaal kijken naar wat er op dat moment uitgezonden werd...niet dus, en onze eigen zaken maar genomen. We kregen al snel een lekkere warme maaltijd. We konden kiezen tussen vis of pasta. We kozen allemaal het laatste.

Daarna hebben we allemaal geprobeerd om wat te slapen, want we waren doodmoe. Dat probeerde iedereen in het vliegtuig blijkbaar, want iedereen deed zijn raampje dicht en lag onder een rood dekentje. Best een grappig zicht als je zo in het vliegtuig keek. We kregen later ook nog een lekker ontbijt. Hoe minder het comfort misschien ook was, hoe lekkerder het eten. De kinderen merkten zelfs op dat het metalen bestek ipv plastiek was. We konden op het scherm ook kijken via een camera naar de plaats waar we over vlogen. Zo zagen we mooi koraalriffen liggen. Toen we over de Bahama's vlogen, wou iedereen eens door het venstertje kijken. Bij sommigen lukte dat al beter dan bij anderen ;)

Uiteindelijk landden we 45 minuten voor de geplande aankomsttijd, ondanks de vertraging bij vertrek. Om USA binnen te komen, stonden er weer lange rijen te wachten, maar uiteindelijk waren we op een halfuurtje door de bewaking. Victor vond het erg cool dat hij ook al zijn vingerafdrukken mocht geven en een foto laten nemen van zijn ogen, omdat hij nu ook 14 is. Daarna staan we lang aan te schuiven bij de bagageband. Er zijn 3 vluchten die toekomen op dezelfde band, maar er staan valiezen los naast de band, sommige liggen erop; het is er chaos. We zien meer en meer mensen van onze vlucht vertrekken, als wij nog steeds niets hebben. De band gaat nog één keer aan en gelukkig is er ook voor ons iets bij. Uiteindelijk hebben we maar 2 valiezen van de 4, waarvan één dan nog de frigobox :( Daar zaten we nu ook niet echt op te wachten... We moeten in de rij aanschuiven van de bagaclaims.

Daarvoor is maar één man beschikbaar en we staan er bijna een uur te wachten. Na wat aandringen wil ook een andere man ons helpen. We vullen een papier in met de adressen van de hotels de komende 3 dagen. Als ik vraag hoe lang hij denkt dat het zal duren eer we onze valiezen terug hebben, zegt hij dat dat één dag kan zijn of evengoed een week of meer. Volgens hem mogen we de noodzakelijke dingen kopen en de rekeningen dan verhalen op TAP. Hij weet niet juist tot hoeveel het gaat. We moeten in Lissabon of Zaventem maar aangifte doen bij terugkeer. Mmmmm, ik heb er niet echt vertrouwen in, maar ja, we kunnen nu niet anders. Gelukkig hebben we een trolley meegenomen met handbagage met voor iedereen een reservetenue in en zitten er in elke valies voor iedereen een pakket kledij. Dus iedereen kan zowieso enkele dagen voort. Dan is het ver stappen, alweer, en via een metro gaat het naar de autoverhuurbedrijven. Die zijn allemaal bij elkaar gelegen. We tonen onze boeking en we mogen een auto naar keuze kiezen uit rij 1,2 en 3. We lopen rond, maar vinden niet wat we zoeken. Ze zijn allemaal te klein en onze bagage kan er niet in. We lopen, in de hitte ondertussen, terug en vragen naar een Minivan die we gereserveerd hebben. Hij belt iemand op, die er één komt brengen. Het is weer dezelfde als elk jaar, en we vinden hem prima. Iedereen vindt snel zijn vertrouwde plaats en we zijn vertrokken. Tot we bij de uitcheckbalie komen. Daar maakt die vrouw een scene omdat we vragen of ik gratis 2de bestuurder mag zijn. Als lid van de Emerald Club (hun lidmaatschap) is dat normaal gezien zo. Maar zij kan dat daar niet ingeven in haar systeem enz.We moeten daarvoor terug naar de balie in de luchthaven zelf. Ja daaag! Uiteindelijk past ze het toch gewoon aan. We vinden de weg naar ons hotel en daar krijgen we zonder veel zagen een upgrade aangeboden! We hebben nu een kamer met keuken en aparte slaapkamer gekregen. Super!

We kregen ook tandenborstels, scheergel, scheermesjes, tandpasta enz. In de kamer was het spannend om te zien wie welke kleren bij had. De ene mist slaapkledij, de andere een bikini, de ander sandalen of allebei....We zullen dat morgen toch maar gaan kopen, stel dat de valiezen niet terecht komen, zo is toch ook niet praktisch. Iedereen had ondertussen weer honger gekregen en tov het hotel is een Dennys, dus de keuze was snel gemaakt. Het was direct weer lekker Amerikaans eten. Hoe lekker is dat toch!

Daarna zijn de kinderen direct gaan slapen. Ze waren te moe om nog boodschappen te doen. Dat doen we morgen wel. Eerst zien hoe het met de jetlag gesteld is, en we hebben hier toch een warm ontbijt, dus voor nu hebben we niks nodig. Ik typ de blog, Luc zoekt foto's uit en dan kruipen ook wij vermoeid ons bedje in.